Droga Janey.
Przed twoim urodzeniem,
ja, Bartle Bone i Jim Ragg
powoziliśmy mułami dla generała Custera.
Byliśmy przyzwyczajeni do zakładania sideł i polowań,
więc wykonywanie rozkazów przychodziło nam z trudem.
Pokłady srebra się wyczerpały, budowano kolej
i wszystko miało ulec zmianie.
Ale to jeszcze nie był koniec przygód.
Calam?
- Powozicie mułami, tak? - Zgadza się.
Nie jesteście traperami?
Byliśmy, przez 25 lat, ale już nie jesteśmy.
Gôry Skaliste są puste. Jesteśmy też zwiadowcami.
Znamy każdy szlak, strumień, jezioro i rzekę od Kolorado do Kanady.
Liczyliśmy na stanowiska zwiadowcôw,
ale te zostały już obsadzone przez Billa Hickoka
i dwôch Indian Crow...
Nie było miejsca, więc powozimy mułami.
Tak.
Mizernie wyglądasz, kolego.
Potrafisz strzelać z bata?
Proszę.
Naprzôd!
W tamtych czasach, Janey,
aby kobieta mogła przeźyć na Zachodzie, musiała zostać
albo źoną, albo dziwką.
Ja nie byłam stworzona ani do jednego, ani do drugiego.
Dlatego wiodłam męski styl źycia i czasami udawało mi się nabrać ludzi.
Bywało mi czasami cięźko,
ale dawało mi to wolność, jaką niewiele kobiet znało.
Bill!
Bill Hickok!
Tutaj!
A, niech mnie, Calamity Jane.
Custer wie, że ma kobietę za woźnicę?
Pewnie, że nie. Nie wydaj mnie.
Zawsze dochowuję twoich sekretôw.
Dokąd jedziesz? Miałeś być przewodnikiem.
Zanim prôbowałaś mnie zabić, wybierałem się na polowanie.
Gdybym chciała cię zabić, już byś nie żył.
Czego chcesz?
Nie zdołałem cię rozszyfrować przez te wszystkie lata.
I nigdy nie zdołasz.
Cholera.
Dalej, panienki.
Strzał w dziesiątkę!
Odpoczniemy od fasoli.
Musiał być chory. Strasznie wolno biegł.
- Akurat! - Ja tego jeść nie będę.
Nie strawię chorego zwierzęcia.
Jak sobie chcesz.
Mam dość wdychania kurzu. Teraz wasza kolej.
Wpadniesz z wozem do rzeki.
Lepsze to, niż słuchanie waszych kłôtni.
A kto się kłôci? Nie wyciągnęliśmy nawet noży.
Wtedy tego nie wiedzieliśmy, Janey,
ale były to ostatnie podrygi Dzikiego Zachodu,
zanim wszystko uległo zmianie i Billy Cody zrobił z tego show.
Te ostatnie dni dziczy były dniami naszej chwały.
Dziki Bill Hickok, Dora i Blue, Jim i Bartle,
Buffalo Bill Cody i twoja matka, Calamity Jane.
Zawsze miło popatrzeć na damę w bieliźnie.
Czemu się pakujesz? Dopiero co rozbiliśmy obôz.
Przez wszystkie te lata nie odważyłem się dawać ci rad.
Ale zabierz Bartle'a i Jima i zjeżdżajcie stąd.
- Dlaczego? - Dlatego, że mnie znasz.
Môwię ci, najwyższy czas.
Dzięki, Bill.
- Dokąd zmierzasz? - Do Deadwood.
Uszanowanie, panie generale.
Wygląda na to, że zmierzamy w stronę Bighorn.
Liczy pan, że znajdziemy złoto?
- Jest pan wolny, kapitanie. - Tak jest.
Kto to panu powiedział?
Wysiedlimy Indian nie stosujących się do nakazu przesiedlenia.
Gdzie pan rozwiesił ten nakaz i w jakim języku?
Nie potrzebuję pańskich rad. Mam własnych doradcôw.
Tak, ale oni nie są Siuksami.
Jest sezon polowań. Natkniemy się na tysiące Siuksôw.
Wiem, jak walczyć z Indianami.
Zabiłem Czarnego Kociołka.
Tak, słyszeliśmy o tym.
Ale my môwimy o Siedzącym Byku i Szalonym Koniu.
Nie opuszczą swoich terenôw łownych. Pan ma tylko 200-300 ludzi.
Jesteśmy Siôdmą Kawalerią.
- Słyszałeś to? - Tak.
Wynośmy się stąd.
Nie pamiętam, kto pierwszy nazwał mnie Calamity ani dlaczego,
ale wiadomo, czemu to do mnie przylgnęło.
Twoja matka nie zawsze myśli, zanim coś zrobi, Janey.
Kiedy Custer dowiedział się, źe jestem kobietą,
zmusił mnie do wykonywania upokarzających kobiecych zajęć.
Calam!
Wynosimy się stąd.
Dołączę do was, jak tylko będę mogła.
Calamity?
Nie ociągaj się. Ten generał to szaleniec.
- To szaleniec! - Idziemy.
Jim i Bartle byli jednymi z ostatnich,
którzy pamiętali czasy obfitości bobrów.
Znali kaźdą rzekę od Szlaku Oregonu po Rio Grande.
Nie docierało do nich,
źe to, czego szukali, juź dawno temu zuźyli.
Indian było coraz mniej, bizony odeszły,
a z nimi źycie, jakie znaliśmy.
To jezioro kipiało kiedyś od bobrôw.
Słyszę go czasem przez sen.
Co?
Ten dźwięk.
Dźwięk bobrôw, bijących ogonami o wodę.
Tak.
Ja też go czasem słyszę.
DEADWOOD, TERYTORIUM DAKOTY
SALOON NR 10
Kaźde miasteczko poszukiwaczy złota
albo się w końcu ucywilizuje, albo popada w ruinę.
Zanim nastąpi jedno albo drugie,
faceci piją na umór, uprawiają hazard i rozpustę.
Kłócą się o udziały i zabijają z byle powodu.
Deadwood przeźywało właśnie chaos.
Widok pokrzepiający duszę.
Dzień dobry, Harry.
- Pierwszy wciąż na koszt firmy? - Tylko dla ciebie.
Podobno wywalili cię z armii.
Wieści szybko się rozchodzą.
Ci głupcy wyglądali tak, jakby nigdy nie widzieli cyckôw.
Dobra, rozpasani grzesznicy. Wypijmy za moje wdzięki.
Wyrzucili mnie z armii Custera.
Niech będzie pochwalony.
- Cześć, Bill. - Calam.
GREAT NORTHERN TRUNKI, PlĘKNE DZIEWCZĘTA
Dora!
Môwiła ci, że... A niech cię diabli!
Cholera. Zaraz wybuchnie płaczem.
Jane!
Gdzieś ty się podziewała?
A niech to.
- Martwiłam się o ciebie. - Poszukam sobie innego łôżka.
Z cichszymi kobietami.
Blue.
Nic ci nie jest?
Powiedz Doosie, aby przygotowała szynkę, jajecznicę i ciasteczka.
Powiedz jej, że to dla Marthy Jane.
Oczywiście, kochanie.
Och, wy dwie...
Idź już.
Wyłaź z mojego łôżka. Cuchniesz okrutnie!
Zostaniesz w Deadwood na dobre?
Nie. Robi się tu nieprzyjemnie. Wiesz, jak to jest.
Dokąd pojedziesz?
Gdzieś bliżej rancza Blue.
Wyjdź w końcu za niego.
Prosił cię setki razy.
Wiesz, że nie mogę.
Martha Jane! Przegrałaś potyczkę ze skunksem?
To nie jest zapach skunksa, Doosie.
- Tylko niedźwiedzia grizli. - Tak. Spalę te łachy.
- Mam w kieszeniach pieniądze. - Znajdę je, nie martw się.
No dobrze, môw. Coś się zmieniło.
Nie.
Jesteś jakaś inna. Wiesz, że nie zdołasz mnie oszukać.
Nie oszukuję cię, Dora.
O môj Boże, Martha Jane!
Znamy się od 20 lat i wcześniej ci się to nigdy nie przytrafiło.
- Niby co? - Zakochałaś się.
O Boże.
I co z tego?
Wolałabym umrzeć, niż mu powiedzieć.
- Chodzi o Hickoka, tak? - Nie! Nie wypowiadaj tego nazwiska!
James Butler Hickok. Dziki Bill.
- Niech pomyślę. - Nie, Dora, nie zaczynaj.
Sprawa nie jest beznadziejna.
Nie lubi świętoszek, dziwek też nie bardzo.
Ale sprawimy, że ciebie polubi.
Nie chcę, żeby mnie lubił. Chcę umrzeć!
To poważna przypadłość, ale nie jest śmiertelna.
Masz. Wyłaź z wanny. Czeka nas dużo pracy.
Gotowe.
Otwôrz oczy.
Słodki Jezu!
Wstań.
Widzisz? Czyż nie jesteś piękna?
Wcale nie jestem do siebie podobna.
Wręcz przeciwnie. To jesteś ty.
Myślisz, że mu się spodobam?
Każdy facet w saloonie będzie cię pragnął aż do bôlu.
Gwarantuję. Sprôbuj chodzić tak.
Właśnie tak.
Tego sukinsyna tu nie ma.
- Dwie whisky z wodą, Harry. - Z wodą?
Musisz kontrolować sytuację. Pij połowę tego, co oni.
Ja zapłacę.
Ukrywałaś swoje wdzięki przed światem.
Halo, chłopcy!
Proszę o uwagę!
Posłuchajcie. To jest Martha.
W grę wchodzi tylko taniec. Będziemy was obserwować.
Cholera!
Do tyłu.
Jeśli te pôłgłôwki potrafią, to ty tym bardziej.
Twoja kolej, Jesse.
Tak lepiej.
Widzisz? Potrafisz tańczyć.
To nie taniec, tylko siłowanie się z niedźwiedziem.
O môj Boże!
Jest tam.
Idź tam i zobacz, jak mu idzie gra.
Nie mogę.
Chcesz się dalej siłować z niedźwiedziami?
- Nie. - No to chodź.
No, chodź.
Chodź tu, skarbie. Usiądź.
Przyniesiesz mi szczęście.
Jesteś urocza.
Wiesz, kim jestem?
Skarbie, jestem James Butler Hickok.
Czekałem na najlepszą.
Zmysły mam wyczulone jak każdy biały.
Czy my się znamy?
Nie oszukasz mnie, skarbie.
Oczywiście, że tak.
Jak mi na imię?
Lily.
Takie przynajmniej powinnaś nosić.
Bardziej by pasowało do tego stroju
niż Calamity Jane.
Lily.
Albo Rôża.
Nie zdradź im, kim jestem.
Skarbie, jestem chodzącą dyskrecją.
Raczej wyrachowanym kłamcą.
Chłopaki.
Zgadnijcie, kto mi siedzi na kolanach.
Calamity Jane.
- Blue. - Nic jej nie będzie.
Nie. Nie tam, nie w takim stroju.
Môwimy o Calamity. Potrafi o siebie zadbać.
Wrôci.
Nie, nie do Deadwood.
Nie płacz, skarbie.
Nie płacz.
Już dobrze, Lily.
Mam na imię Jane.
Tak, oczywiście.
Byłoby naprawdę miło.
Kochana Martha Jane.
Nie mogę spać, kiedy się martwisz.
Nic na to nie poradzę. To wszystko moja wina.
Nie powinnam jej była tak wystroić.
Bill Hickok to sukinsyn.
Zgadza się.
Jane wyciągała mnie
z rôżnych tarapatôw.
Ty robisz to samo dla niej.
Sam widziałem. Wiele razy.
Wiem. Przykro mi, że żaden mężczyzna jej nie kochał.
Z tobą było odwrotnie.
Kiedy za mnie wyjdziesz?
Muszę wracać na ranczo.
Pojedź ze mną.
Nie mogę.
Kocham cię, Blue.
Wiesz, jak bardzo cię kocham.
Ale nie mogę za ciebie wyjść.
Lepiej zmień zdanie, bo mogę cię więcej nie poprosić.
Ale myślę o tym, aby przenieść się bliżej.
Wiesz?
Może otworzę hotel w Miles City.
Uparta z ciebie koza.
Będę cię ściągał coraz bliżej...
...aż w końcu zostaniesz moją żoną.
Cześć, Bez Uszu.
Masz suche drewno?
Nie wiedziałem, że kogoś tu zastanę.
Gdzieś ty się podziewał? Nie widziałam cię przeszło miesiąc.
Chciałem sprawdzić, czy w Dakotach są jeszcze moi ludzie.
- Udało ci się kogoś znaleźć? - Kilku.
Ale tylko ich duchy.
Nie powinnaś jechać tym szlakiem.
Przyszedłem ci to powiedzieć.
Jadę do Yellowstone. Zawsze wybieram ten szlak.
Wybierz inny.
Dlaczego?
Zapach śmierci. Jakieś 80 km stąd.
Nie nadrobię 80 kilometrôw. Nie boję się śmierci.
Pielęgnowałam gôrnikôw w Deadwood w czasie szkarlatyny.
40 z nich umarło. Nie ma nic gorszego.
Twôj pies długo żyje, jak na takiego, co lubi węszyć za niedźwiedziami.
Tak samo jak ty i ja.
Napijesz się kawy?
Bez Uszu miał 10 lat, kiedy doszło do bójki z francuskimi handlarzami.
Jego plemię zostało wybite,
a jemu obcięto uszy.
Nadal słyszał, ale nie tak, jak kiedyś.
Potrafił wyczuwać rzeczy, których inni nie czuli.
Zwłaszcza śmierć.
To był Custer.
Widziałam flagę.
- Powinniśmy o tym komuś powiedzieć. - Po co?
Czy ta masakra...
Czy była podobna do tej, kiedy obcięli ci uszy?
Byłem wtedy dzieckiem.
Ale wszystkie masakry są jednakowe.
Zapach śmierci.
Wielkie ptaki oczyszczające kości z mięsa.
Ale wtedy śmierć ponieśli tylko Indianie.
I tylko ja ich opłakiwałem.
Musiałam zjeść rano coś nieświeżego.
Zwykle mam mocny żołądek.
To z powodu dziecka.
Dziecka?
Nie widziałam żadnego dziecka.
Tego, ktôre w sobie nosisz.
Oszalałeś.
To niemożliwe.
Może i jestem szalony, ale wiesz, że to możliwe.
Jak to się mogło stać?
To znaczy, ja nie mogę.
Nie mogę mieć dziecka.
Będziesz je miała, na wiosnę.
Wielki Boże!
Nie mogę być niczyją matką. Nie mam gdzie mieszkać.
Co ja teraz zrobię?
Znam miejsce, gdzie możesz się zatrzymać do rozwiązania.
Z czego będę żyła?
Jakoś przeżyjesz.
Zawsze się o mnie troszczysz.
Dlaczego?
Ryby są już gotowe. Chodź jeść.
Gdzie jest to miejsce... gdzie mogę się zatrzymać?
Nad Wind River, jakieś cztery dni drogi stąd.
Dzięki, Bez Uszu.
- Delikatnie z tą zastawą. - Proszę, Doosie.
- Kogo ja widzę, Madame Dora. - Nie jestem Francuzką.
- Nie? - Nie.
Zaraz mi powiesz, że nie jesteś też damą.
To z powodu takich jak ty wyjeżdżam z tego miasta.
Przykro mi to słyszeć.
Nasza strata.
Nigdy nie uwaźałam się za kobietę, Janey.
Dlatego nie czułam się sobą, kiedy nosiłam cię pod sercem.
Byłam przy Dorze, kiedy rodziła swoje dzieci. Źadne nie przeźyło.
Część mnie nigdy nie wierzyła, źe ty będziesz czymś rzeczywistym.
Brak dzieci powodował, źe Dora
nie mogła usiedzieć na miejscu,
przenosząc się ciągle z hotelu do hotelu i z miasta do miasta.
Spokój znajdowała tylko w towarzystwie Blue.
Zostałam przez te wszystkie miesiące w ukryciu,
czekając na twoje narodziny.
Nigdy nie zaznałam miłości męźczyzny, Janey.
Stwierdzam po prostu fakt. Nie szukam współczucia.
Ale ze względu na twojego tatę wiem, co to znaczy kochać męźczyznę.
Chcę, abyś wiedziała, źe zostałaś poczęta
z prawdziwej miłości.
Nigdy o tym nie zapominaj.
Zapach śmierci jest mocny. I ty musisz go czuć.
Ja czuję tylko zapach prochu, nafty i szczyn.
- Widzisz? - Nie znam go.
- Co to za gościa powiesili? - To Jack McCall.
- Za co go powiesili? - Za zabicie Dzikiego Billa Hickoka.
Dobra robota!
Zabił mojego kumpla!
- Zabił mojego kumpla! - Oszczędź mnie.
HOTEL GREAT NORTHERN
Gdzie Dora?
Zaraz do pani przyjdę.
Gdzie Dora DuFran?
Wyjechała.
Sprzedała interes i wyjechała sześć miesięcy temu.
Przepraszam. Mogę z panią zamienić słowo?
Nic od pana nie kupię.
Ja niczego nie sprzedaję. Chciałbym z panią porozmawiać.
Proszę. Tylko chwilkę.
To pani dziecko?
- A jeśli tak? - A gdzie jest ojciec?
Zastał zamordowany.
Gdybym przyjechała wcześniej, wycięłabym McCallowi wątrobę
i powiesiła ją na drzewie - tak jak robią Indianie.
Czy mąż odpowiednio panią wyposażył?
Nie i nie był moim mężem.
Jest pani w opłakanej sytuacji.
Nazywam się O'Neill.
Kapitan James O'Neill.
Moja żona straciła niedawno dziecko.
Dziewczynkę.
Dlatego tu przyjechaliśmy.
Sądziłem, że podrôż na Zachôd odwrôci uwagę żony od bôlu.
- Skąd pan pochodzi? - Z Anglii.
Ale teraz mieszkamy w Illinois, blisko rodziny Mary.
Illinois.
Moja żona strasznie przeżywa śmierć dziecka.
Oboje strasznie to przeżywamy.
Nie możemy mieć więcej dzieci.
To by ją mogło zabić.
Ma na imię Janey.
Jest piękna.
Czas ruszać w drogę.
Będziemy się nią opiekować.
Masz côrkę.
Šliczną dziewczynkę.
DZIKI BILL HICKOK 1837-1876
Kochałam cię, ty sukinsynu.
Droga Janey.
Od śmierci twojego taty minęło ponad pięć lat.
Tęsknię za nim i za tobą.
To, co czułam do Dzikiego Billa,
zdarza się tylko raz w źyciu.
To tak jak z Dorą i Blue.
To ten sam rodzaj miłości.
Tyle, źe oni nie wiedzą, co z nią zrobić.
Będziesz podziwiana nadal
Tak jak jesteś i teraz
Mimo źe twe piękno uleci
A dokoła drogich ruin
Kaźde me źyczenie
Oplecie się i pozostanie na wieki
Tak dobrze cię znowu widzieć.
Ja...
Przyszedłem ci powiedzieć, że skończyłem budowę domu.
Jest piękny. Chcę, abyś przyjechała go zobaczyć.
Możemy wyruszyć o świcie.
Nie mogę.
Dlaczego?
Nie rozumiem cię, Dora. Dlaczego nie chcesz go obejrzeć?
Bo pewnie bym go pokochała i wtedy byłoby mi jeszcze trudniej.
Powiedz, czemu nie chcesz za mnie wyjść i przestanę prosić.
Jeśli mnie kochasz, tak jak môwisz...
- Kocham. - Podaj mi powôd.
Lubisz miasto? Na ranczu nie byłoby dość wesoło, tak?
Nie.
Nie zbudowałem tego rancza ot tak sobie,
aby mieszkać tam samemu, bez żony i...
...i bez dzieci.
Przepraszam, Dora.
Kocham cię. I zawsze będę.
Proszę cię po raz ostatni.
Wyjdź za mnie.
Nie mogę.
Kocham cię ponad wszystko.
Ale nie mogę za ciebie wyjść.
Wygląda na to, że będziemy dziś jeść gorącą kolację, Cody.
- Blue. - Martha Jane.
Co słychać?
Co ty tu robisz?
Przejeżdżałam tędy i pomyślałam, że zatrzymam się tu na noc.
Nic nie wiedziałam o weselu.
- Côż... - Kto się żeni?
- Chodź, zatańczymy. - Ja nie tańczę.
Tańczysz. No, chodź.
Côrka Granville'a Stuarta jest panną młodą?
To jeszcze dziecko.
Nie, ma 18... 19 lat.
Ktôry z twoich kowboi się z nią żeni?
Ten, z ktôrym tańczysz.
- Co ty wygadujesz?! - To prawda.
Ty sukinsynu!
Uspokôj się, Martha Jane.
Mam się uspokoić?
Puściłeś w trąbę moją najlepszą przyjaciôłkę. Czy Dora o tym wie?
Mogłabyś jej powiedzieć? Zanim dowie się od kogoś innego.
Sam jej powiedz, w drodze do piekła!
Nie będę odwalać za ciebie brudnej roboty ani tańczyć na twoim weselu.
Martha Jane!
Przestań!
Wstawaj!
A teraz siadaj!
Wracajcie do środka.
Już po wszystkim.
Mamy mnôstwo jedzenia, picia, muzykę.
Wracajcie do środka i bawcie się dobrze.
Już po wszystkim.
Nie sądziłam, że zmienisz się w sukinsyna, Blue.
Posłuchaj. Widzisz ten ganek?
Zbudowałem go własnymi rękami. Dla Dory.
I łazienkę, ktôra pomieści tę miedzianą wannę, ktôrą tak kocha.
I kuchnię, z ktôrej Doosie byłaby wielce rada.
Dora nie przyszła nawet tego zobaczyć.
Kiedy patrzę na ten ganek, wiem, że na nim nie stanie,
aby powitać mnie w domu.
Znudziło mi się chyba życie nadzieją.
I co ja jej mam powiedzieć?
Powiedz jej... że wszystko jest po staremu.
Dobrze. Ale to nieprawda.
Gdybyś ty się w nim kochała, a on żenił się z inną,
nie poszłabym na jego wesele.
Nie planowałam tego. Tak się złożyło.
Prawdziwa przyjaciôłka by tak nie postąpiła.
Czemu nic nie powiedziałaś, kiedy kaznodzieja pytał
o powôd, dla ktôrego tamtych dwoje nie mogło zostać mężem i żoną?
Nie zdążyłam na tę część.
Nie mogę uwierzyć, że to zrobił!
Miałaś okazję być panną młodą. Prosił cię nie raz.
Bierzesz jego stronę?!
Nie biorę jego strony. Wielki Boże, Dora!
Blue cię zawiôdł, nie ja. Do diabła z wami, jeśli tego nie widzisz!
Gdzie môj kapelusz?
DZIKI ZACHÓD BUFFALO BILLA
Witam państwa. Zapraszam na show, dzieciaki.
Co słychać?
Zapraszam na przedstawienie.
Calamity Jane.
Oto kobieta, ktôrej szukałem.
Nie jestem w nastroju do żartôw, Billy Cody.
Przemierzyłem 1600 km,
zadałem sobie dużo trudu, żeby cię znaleźć
i uczynić gwiazdą mojego spektaklu.
Mam dziś wielką ochotę kogoś zastrzelić.
Radzę ci po przyjacielsku, nie wchodź mi w drogę.
Będziemy występować dla koronowanych głôw w Anglii.
Twoje nazwisko i twarz znajdą się na afiszu.
Tak, już to widzę.
Calamity Jane, pôł facet, pôł baba.
Krzyżôwka między dzikusem a dwugłową żmiją.
- Dzięki, ale nie. - Obrażaj mnie, jeśli chcesz.
Prôbuję, ale coś nieskutecznie.
Cholerny teatr dziwakôw.
- Dora. - Billy.
Dobrze wyglądasz!
- To dla ciebie. - Bzdura!
Dora nie jest dzieckiem. Nie można jej kupić prezentami.
Gdybyś doceniała takie gesty, może dostałabyś jakiś prezent.
Wpadłaś w oko Ramesesowi.
On mi nie dorasta do pięt.
I ty też nie.
Billy! Jest taki piękny.
Skąd wiedziałeś, że wciąż noszę ten rozmiar?
Gdybyś straciła figurę,
połowa mężczyzn na Zachodzie ożeniłaby się z rozpaczy.
Ty i tak to zrobiłeś.
Jak się miewa Lulu?
To było nieporozumienie.
Powinienem był się z tobą ożenić.
Co cię sprowadza do Montany?
Szukam talentôw do mojego przedstawienia.
Wystąpimy na jubileuszu krôlowej Wiktorii.
Lepiej być nie mogło!
Pozyskałem Annie Oakley, kowbojôw, Indian.
Nawet Siedzący Byk się zgodził.
Czyś ty oszalał?
Wojny między Indianami nadal trwają.
Poradzę sobie z Siedzącym Bykiem.
Pojedź ze mną do Europy. Spodoba ci się.
Herbata z mleczkiem czy cytryną?
Do diabła z herbatą! Otwieraj prezenty.
Mam tu francuskiego szampana.
Jaki piękny!
Spotkałem w swoim życiu setki kobiet.
Wiele z nich bogatych i pięknych.
Ale każdej nocy przed snem widzę twoją twarz.
Wzbogaciłem się na opowiadaniu kłamstw.
Ale to, co powiedziałem, to najprawdziwsza prawda.
Otworzysz w końcu tego szampana?
Dora!
Nietrudno nas ostatnio znaleźć.
Zostawiasz za sobą szlak tabaki. Mieszczuch zdoła nas odnaleźć.
To było kiedyś tętniące życiem miasto.
10 lat temu były tam dwa saloony.
Moglibyśmy założyć własne miasto.
Bez Uszu byłby merem.
Ja sędzią.
A ty szeryfem. Aresztowałbyś tych, co przyjeżdżają do miasta.
Doskonały pomysł.
Nakładalibyśmy grzywny za wstęp na teren prywatny
lub za plucie na ulicy.
Wzbogacimy się na tym szybciej, niż na łapaniu bobrôw.
Co będzie przyciągało ludzi?
Twoja uroda i moje wesołe usposobienie?
Ukochana Janey.
Przenikliwe zimno to nie gratka.
Źeby rozmrozić atrament, musiałam go włoźyć do kawy.
Zamarzł na amen.
Muszę pisać te listy, abyś trochę o mnie wiedziała,
bo mogę paść ofiarą niedźwiedzia
albo jakiegoś opryszka.
Wolny duch mojego pokroju moźe łatwo stracić źycie.
Słodka dziewczynka jak ty nie powinna czytać takich rzeczy.
Ale mam nadzieję, źe kiedy dorośniesz,
przeczytasz te listy i poznasz swoją matkę.
Martha Jane.
A niech to cholera!
- Co jest? - Co my tu robimy?
Špimy. Co cię tak rozwścieczyło?
Patrzenie na wasze kwaśne miny.
Wasze miejsce jest w szpitalu.
W ktôrym mają grabarza.
Nie powinnaś krytykować wyglądu innych.
Wiem. Sama nie lepiej wyglądam.
Pewnie nawet gorzej.
W imię czego włôczymy się po kraju i śpimy w śniegu?
Dobra robota, Bez Uszu.
Nie jesteśmy już dziećmi.
Bobrôw już nie ma. Suchego drzewa na opał też.
Zostało trzech głupcôw i Indianin.
Indianin dotrzymuje nam tylko towarzystwa.
Poza Jimem nikt z nas nie potrafi ustrzelić w biały dzień wiewiôrki,
chyba że stanie 3 metry od nas i powie "uśmiech".
Zwykle nie narzekasz.
Wściekaj się, jak chcesz, ale nikogo to nie obchodzi.
Billy Cody ma rację.
Wielka przygoda się skończyła.
Miał rację, że zrobił z tego show.
Sam powinienem był wpaść na taki pomysł.
Przyjechałem na Zachôd na długo przed Billym.
Nie planujesz chyba wstąpić do trupy Billy'ego?
Nie. Nawet za milion dolarôw.
Dokąd się wybierasz? Nie jadłaś jeszcze śniadania.
Nigdzie. Nie mam już dokąd pôjść.
Ale radzę wam, przestańcie spać w śniegu.
Bo ktôrejś nocy zamarzniecie na kość.
Nadchodzi biały wiatr.
Zostańcie tu. Ja ją znajdę.
Biały śnieg to szczególny rodzaj zamieci.
Nie moźna się w nim połapać.
Najlepsi przewodnicy odmawiają podróźy w taką pogodę.
Powinnam była zostać w obozie.
Skeedle! Przynieś dwa koce i trochę whisky.
Przepraszam za to, co powiedziałam.
Jesteś moją najlepszą przyjaciôłką.
Jesteś już bezpieczna.
Nic ci nie będzie.
A niech cię!
Tee, zaprowadź Szatana do szopy.
Jak nic się nie zmieni, będę musiała sama zabawiać klientôw.
Im więcej zarabiamy, tym więcej wydajemy.
Nigdy nie wychodzimy z dołka.
Bo stale się przenosimy.
Co ty na to?
- Jak się czujesz? - Lepiej.
O Boże.
Co robicie na zewnątrz w środku śnieżycy?
Szukaliśmy ciebie.
Miło z waszej strony, ale następnym razem nie bądźcie tacy głupi.
Przygotujemy wam łôżka.
Ale o dziewczętach zapomnijcie. Prowadzimy tu interes.
Tak, proszę pani. To znaczy, dobrze, Dora.
Dzięki, Doos.
Tak myślałem, że to panowie Łowcy bobrôw.
- Jane. Doosie. - Co słychać, Billy?
Przyniosłem coś na rozgrzewkę.
Dziękuję, Billy.
- To jest Doc Ramses. - Panowie.
- Pomaga mi zorganizować show. - Wielkie dzięki, Bill.
Co porabiacie, chłopaki?
Zastawiacie sidła na bobry?
Bobrôw już nie ma.
Stary Jim nie chce tego zaakceptować.
Wiem, co czujesz, Jim Ragg.
Mam to samo, jeśli chodzi o bizony.
Ale nie ma sensu zamartwiać się bez końca.
Mam dla was lepszą propozycję.
Dołączcie do mojej znakomitej trupy.
- Zrobię z was bohaterôw. - Nie jesteśmy bohaterami.
Nie jesteśmy już nawet w armii.
Pomyśl o młodszym pokoleniu.
Na rôwninach powstają nowe miasta.
Wkrôtce jazdę konną i strzelanie będzie można zobaczyć tylko u mnie.
Tak. Ty też jesteś temu winien, Billy.
Wyrobiłeś sobie imię na zabijaniu bizonôw.
Ani się obejrzeliśmy i było po nich.
A Indianie nie mieli siły walczyć.
Gdybyśmy nie wybili bizonôw,
mielibyśmy z czego żyć do końca naszych dni.
Ja sam tego żałuję.
Skupuję bizony, chcę je sprowadzić na rôwniny.
Mam na ranczu ponad sto sztuk.
- Skupujesz bizony? - Jak tylko jakiegoś zobaczę.
Występowalibyście w roli Lewisa i Clarka.
To oni zapoczątkowali ekspansję na Zachôd.
- Bylibyście moimi gwiazdami. - Tak.
Przykro mi, Billy, ale wolelibyśmy splunąć na flagę,
niż robić z siebie pośmiewisko.
- Da się na tym zarobić? - Zarobić?
Będzie ci się dobrze powodziło, Jim.
Powiedziałbym nawet, że się wzbogacisz.
Z radością stwierdzam,
że nie da się nas kupić za 30 srebrnikôw.
Mnie się da. Wchodzę w to.
Na widok trzech osôb
chowasz głowę w piasek jak struś.
Przedstawienie będą oglądać setki ludzi.
- Tysiące. - Tysiące?
- Będę musiał coś môwić? - Nie.
- Więc wchodzę w to. - Witamy na pokładzie, Jim.
A ty, Bartle?
- Nie. - Bartle!
Lewis i Clark nie są dla mnie bohaterami.
Każdy głupiec doszedłby do Oregonu.
Nie bądź taki uparty.
Kogo chcesz grać? Geronimo?
Ty... byku!
Cody!
Tu jesteś, synu marnotrawny.
WYPRZEDAŻ PIEC YKÓW
Chcesz mnie zamordować dla moich kosztowności?
Masz w oku ten błysk.
Co cię napadło,
żeby przystąpić do tego cyrku?
- Potrzebna mi forsa. - Na co?
Nie znosisz spać pod dachem.
Mam pomysł.
Kiedy Billy môwił o bizonach,
pomyślałem, że skoro można kupić bizony, to czemu nie bobry?
Chcesz skupować bobry? Gdzie, u czarta, zamierzasz je kupować?
Nie wiem.
Ale gdzieś się znajdą.
Gdybyśmy kupili kilka parek
i puścili wolno w gôrnych partiach strumieni,
to zaczęłyby się rozmnażać i znowu byłoby ich w brôd.
To po to dołączyłeś do Billy'ego?
Tak. Nie wiem, czemu tak marudzisz.
Od początku chciałeś się przyłączyć.
Ty stary byku!
Ty będziesz Lewisem, a ja Clarkiem.
- Ja będę Lewisem. Ty bądź Clarkiem. - Nie, ja będę Lewisem.
Witaj, Martha Jane.
- Daj mi piwo. - Do diabła z tym.
Napij się ze mną whisky.
Wiesz, że jestem nawrôconym człowiekiem.
Nie môw mi, że twoja młoda żonka zmusiła cię do zmiany przyzwyczajeń.
Jestem za stary, żeby zaczynać pić whisky o 10.00 rano.
A ja za stara, żeby przestać.
Czy Dora...
Nie śpieszy jej się dziś na dôł.
Posłuchaj, Blue.
Mało nie urwała mi głowy za to, że poszłam na twoje wesele.
Pomyśl, jaka musi być wściekła na ciebie.
Nie powinna sobie tego brać tak bardzo do serca.
No proszę, T. Blue.
- Co za niespodzianka. - Billy.
Whisky, Tee.
Dobrze wyglądasz.
Cyrkowe życie najwidoczniej ci służy.
Co powiedzieli Bartle i Jim?
Jim się zgodził.
Nie masz Bartle'a, to nie masz i Jima.
A ty, Calamity?
Rozważysz moją ofertę? Jesteś oryginalna.
Moja reputacja to wszystko, co mam.
I nie jest na sprzedaż.
A ty, Blue?
Uważam cię za najlepszego jeźdźca w okolicy.
Mimo że się trochę postarzałeś.
Pewnie, Billy.
Gdy piekło zamarznie.
Doosie!
Wyglądasz... Ładnie wyglądasz.
Ty też, jak na ścierwo, jakim się okazałeś.
Masz dla mnie wiadomość?
O tak, mam wiadomość.
No i?
Dora czeka na pana Cody'ego w salonie.
Wybaczcie mi, proszę. Calamity.
Miło cię było zobaczyć, Blue.
Już idę, Dora.
Daj mi whisky, Tee.
I jedną dla Marthy Jane.
Tylko spokojnie, Blue.
Mam 40 lat.
Może nawet więcej.
I skończyłem już z zabijaniem ludzi za tego typu rzeczy.
Mocno ją zraniłeś.
Wiesz, że nie dba o Billy'ego.
Ale to lepsze niż płakanie po tobie.
Jesteśmy przyjaciôłmi od lat.
Zasłużyłeś sobie na to, żeby czuć się
jak najgorszy drań.
Tee, daj mi całą butelkę.
Do pioruna, Blue.
Ty wciąż nie rozumiesz, czemu Dora za ciebie nie wyszła.
Nie i pewnie nie zrozumiem.
Dora dorastała na farmie w Kansas.
Ledwo co wiązali koniec z końcem.
Przyszła wojna i żołnierze rozkradli ich żywy inwentarz.
Potem przyszły choroby.
Siostra Dory i jej matka umarły.
- Chłopcy uciekli. - Nie wiedziałem tego.
Dora została tylko z ojcem.
Miała 11 lat, kiedy i on umarł.
Poszła na piechotę do Abilene. Na bosaka, chuda jak szczapa.
Nie zapomniała o głodzie i śmierci bliskich.
Życie na farmie ją przeraża.
Boi się, że coś by ci się mogło stać.
Że musiałaby głodować.
Nie pozwoliłbym na to.
Naskładałbym całą szopę wołowiny, aby ją uszczęśliwić.
Wiem, Blue.
Ale takiej obawy nie da się przełamać.
Czemu mi nie powiedziała?
Bała się, że gdybyś wiedział,
przeprowadziłbyś się do miasta, aby się z nią ożenić.
To by zabiło twojego ducha.
Dora by tego nie zniosła.
Dziękuję. Dziękuję, że mi o tym powiedziałaś.
Uważaj na siebie, Blue.
- Dobranoc, Billy. - Dora.
Co ty wyprawiasz, Blue?
Wspinam się na mury twego zamku, kochanie.
Spadniesz i zabijesz się, głupcze.
Umrzeć dla ciebie to honor.
Odsuń się, kochanie. Wchodzę.
Blue!
Powiedz, że żyjesz.
Dora?
Martha...
Martha Jane powiedziała mi...
Co takiego?
Czemu nie chciałaś za mnie wyjść.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Nie ożeniłbym się.
Nauczyłbym się żyć w mieście.
Nie, ty musisz mieszkać na swoim ranczu,
wśrôd natury.
Taki już jesteś.
Zrobiłbym to dla ciebie.
Ale jest już za pôźno.
Wiem.
Co my teraz zrobimy, Dora?
To, co tylko możemy.
Zrobimy to, co tylko możemy.
Dasz wiarę, że Bartle z nimi jedzie?
Pan Cody zaprosił i mnie do wzięcia udziału w tej wielkiej przygodzie.
Nie pojedziesz chyba, co?
Chciałbym zobaczyć tę wielką wodę, o ktôrej môwili.
Podobno nie widać drugiego brzegu.
I co nam po tej całej wodzie?
Nie można jej pić ani podlewać nią pôl.
Woda, ktôrej nie można pić?
Jest słona.
Czy żyją w niej ryby?
Tak. Niektôre z nich wielkości domu.
Czy te ryby są tak duże jak statek?
Tak. Niektôre nawet większe.
Może powinniśmy objechać tę wodę dookoła.
Nie możemy. Ocean biegnie na czubek świata.
Chciałbym wiedzieć coś więcej o tym oceanie.
To, że ludzie nie zbierają dokładnych informacji
na temat zagrożeń życia,
jest powodem, dla ktôrego wiele z nich nie żyje.
Więc postanowiłeś z nimi pojechać?
Muszę zobaczyć tę wodę i te wielkie ryby,
i przekazać tę wiedzę moim ludziom.
Przywieź mi jakiś upominek.
- Czas ruszać w drogę. - Tak?
- Ładny płaszcz, Bez Uszu. - Sprawdź, co z kucem.
Panna Dora.
Czy po powrocie opowiesz mi wszystko o krôlowej?
Szkoda, że z nami nie jedziesz. Wielka szkoda.
Pokaż im, jak dziki jest nasz Zachôd.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Do widzenia, Dora.
Powinnaś z nami pojechać, Calamity.
- Chciałem cię uczynić sławną. - Jestem sławna.
Nie lubię tych głupich pożegnań. Zjeżdżajcie stąd.
- Cześć, Calam. - Do zobaczenia.
Od ich wyjazdu nie minął tydzień,
kiedy dostałam wiadomość, źe kobieta, której cię oddałam umarła.
Serce mi się kroiło, skarbie.
Tak bardzo chciałam, abyś wiedziała, źe masz matkę.
Matkę, która cię kocha.
Kapitan napisał, źe zabiera cię do domu, do Anglii.
Czyź to nie ironia losu? Anglia.
Tam, gdzie jechali beze mnie moi znajomi.
Czemu mi nie powiedziałaś? Pomogłabym ci.
Niech to diabli, Dora.
Ten list przebył długą drogę. Wysłany był prawie rok temu.
Trzeba było jechać z Billym.
Może zdołasz ich dogonić.
Musisz sprôbować.
Janey potrzebuje matki i ma ją.
Stara traperka bez grosza przy duszy jest lepsza niż żadna matka.
Będziesz wspaniałą matką.
Możesz ją tu przywieźć i będziemy mieszkać razem.
Miałam jej dobro na uwadze.
Nie mija dzień, żebym tego nie żałowała.
Zrobiłaś to, co mogłaś najlepszego.
- Dora? - Tak.
Czy sądzisz, że dobrze robię, jadąc jej szukać?
Gdybym mogła zobaczyć ktôreś z moich dzieci,
nawet gdybym musiała przemierzyć pôł świata,
nic by mnie nie powstrzymało.
Nie wiem nawet, gdzie ona jest.
Będę ją musiała odszukać.
Gdybym ją mogła ujrzeć choć raz...
...umarłabym szczęśliwa.
Znajdziesz ją. Na pewno.
Będziesz za mną tęsknić?
Już tęsknię.
Pamiętasz, jak zobaczyłyśmy po raz pierwszy Blue w Abilene?
Pewnie, że tak.
Był cały w kurzu.
Podszedł do mnie i powiedział: "Zatańczy pani ze mną?"
Kurz z jego ubrania sprawiał, że cały czas kichałam.
A on się śmiał.
Im więcej kichałam, tym bardziej się śmialiśmy.
Zrozumiałam wtedy, że to jest to - dla nas obojga.
A pôźniej wjechał koniem po schodach do mojego pokoju,
jednym kopnięciem rozwalił poręcz.
I co ja mam z nim zrobić?
Proszę pani.
Zatańczy pani ze mną?
No, chodź.
Tańczyłem z dziewczyną Z dziurą w pończosze
Co obcasami stukała I kolanami ruszała
Tańczyłem z dziewczyną Z dziurą w pończosze
Przy świetle księźyca
Dziewczyny z Dzikiego Zachodu
Wyjdźcie przed dom
Dziewczyny z Dzikiego Zachodu Wyjdźcie przed dom
Tańczyć w świetle księźyca.
PORT W NOWYM JORKU
NOWY JORK - LONDYN
Droga Janey,
przemierzę pół świata, aby cię odnaleźć.
Zamierzam zabrać cię do domu
i dać ci to, co powinnam ci była dać od początku.
Nie miałam nigdy szczęścia,
ale albo mój los się odmienił,
albo Bóg ulitował się nad nawróconą grzesznicą.
Dogoniłam Billy'ego w Nowym Jorku,
kiedy podnosili kotwicę.
Godzina później i musiałabym płynąć wpław.
Billy!
Do diabła, Billy. Zaczekajcie na mnie.
Martha Jane.
Omal nie straciłaś szansy na zostanie sławną.
Môwiłam ci, ja już jestem sławna.
Ale uczyń mnie nieśmiertelną.
- Tak się cieszę, że cię widzę. - Ja też.
Chodź. Idziemy!
Cześć wszystkim. Cześć, chłopcy.
Witaj.
Jim!
Calam!
Co ty tu robisz? Nie chciałaś z tym mieć nic wspôlnego.
Prawdę môwiąc, nie mogłam bez was żyć.
- Płakałam do poduszki noc w noc. - Akurat!
Czy ta łajba da radę dowieźć nas do Anglii?
- A niech mnie. - Co?
Siedzący Byk. Billy oszalał.
Dlaczego opuściłeś swoich ludzi?
Może nie zauważyłeś, Siedzący Byku.
Ty też jesteś na pokładzie.
Ale ty sam umrzesz w wodzie. Nakarmię tobą ryby.
Witaj, wodzu.
Zakurzysz?
Twoje życie za jego.
- Dobre to cygaro? - Bardzo.
Stał się zbyt popularny.
Zatracił przez to poczucie tego, co ważne.
Nie. On nigdy nie miał pojęcia o tym, co ważne.
Co to, u diabła, było?
Rzucaj!
Annie Oakley? Calamity Jane.
- Miło mi. - Mnie rôwnież.
Rzucaj!
Jako że jesteśmy jedynymi kobietami na tym statku,
co pani powie na małego drinka?
Dziękuję, ale nie piję. Rzucaj.
To może się do pani przyłączę?
Zmierzę się z najlepszą strzelczynią świata.
Występuję tylko na arenie.
- Przepraszam, ale muszę ćwiczyć. - Ja też. Ja też muszę ćwiczyć.
Rzucaj.
A niech to.
Rzucaj.
Ten ostatni trafiłam!
Rzucaj.
Chciałaś wyjechać bez pożegnania?
Czemu musisz jechać do Belle Fourche?
- Interesy idą ci świetnie. - Jest ci tak wygodnie, co?
Odpowiedni dystans od domu, więc możesz mnie odwiedzać
i twoja mała żonka niczego się nie dowie?
Nie waż się tak môwić.
Żona to jedno. Miłość to coś innego.
Nigdy bym się z nią nie ożenił, gdybym wiedział.
Nigdy bym się nie ożenił, gdybyś powiedziała mi prawdę.
Możesz jeszcze zmienić zdanie.
Nie. Sprzedałam ten hotel.
- Dora... - Nie zaczynaj, Blue!
Nie zasługujesz na wspôłczucie.
Nie przyjadę do Belle Fourche.
- Może tak będzie lepiej. - Może i tak.
Jeśli chciałaś znaleźć się jak najdalej ode mnie,
trzeba było pojechać do Anglii.
Pôjść w ślady Lillie Langtry.
- Może to ty powinieneś był wyjechać. - Czyżby?
Jeździsz i rzucasz lassem lepiej niż ktôrykolwiek z kowbojôw.
Chodź do mnie.
Nie zostawiaj mnie.
Proszę.
Czy między nami nie może być tak jak dawniej?
Nie mogę.
Jest mi coraz trudniej się z tobą rozstawać.
Doszło do tego,
że kiedy przyjeżdżasz, ja już myślę, że wkrôtce będziesz wyjeżdżał.
Trudno jest mi czerpać radość z życia.
Nie myśl, że ja nie czuję
miłości i bôlu.
- Muszę już iść. - Nie.
Muszę.
Dora.
Kochana Janey.
Twoja matka nie jest stworzona do podróźy morskich.
Statek kołysze się dzień i noc.
Nie wiedziałam, źe na świecie jest tyle wody.
Bez Uszu zobaczył dziś wieloryba.
Uwaźa to za najbardziej niesamowite wydarzenie w swoim długim źyciu.
Uwaźa, źe to moźe być pierwsza ryba
albo pierwsze ze stworzeń na ziemi.
Wieloryb był tak duźy, źe mógł być z powodzeniem tak stary jak świat.
Nie dopłynęliśmy jeszcze do Anglii,
a on juź nie moźe się doczekać powrotu,
aby opowiadać o wielorybie.
Nigdy nie widziałam go takim szczęśliwym.
Londyn to olbrzymie miasto.
Niebo nie jest tu takie same jak w domu.
Nigdy nie był ze mnie wielki przewodnik,
ale czuję się tu zagubiona. Nie wiem, która strona jest która.
Nie ma tu słońca ani gór jako punktu zaczepienia.
Same budynki jak okiem sięgnąć.
Nie wiem, skąd ludzie wiedzą, dokąd idą,
nie mówiąc juź o znalezieniu jednego domu i jednej małej dziewczynki.
Idźcie dalej, chłopcy. Ja mam tu do załatwienia pewien interes.
Jaki ty tu możesz mieć interes do załatwienia?
Nie jestem osobą praktykującą, Janey.
Zwykle nie źałuję nawet powrotu na złą drogę.
Ale powtarzam w myślach małą modlitwę.
"Proszę, pozwól mi znaleźć moją córeczkę".
Nie mija dzień,
abym nie źałowała, źe cię oddałam.
Moźe i nie jestem wzorem cnót, ale nie poddaję się łatwo.
Na Boga, znajdę cię, skarbie, albo wypruję sobie źyły próbując.
Bo jaka bym nie była, zawsze będę twoją matką.
Martha Jane.
Panna Canary.
Wiedziałem, że jest pani w Londynie. Widziałem afisze przedstawienia.
Ale nie spodziewał się pan mnie zobaczyć.
Proszę wejść.
Proszę dalej.
Napije się pani herbaty?
Nie, dziękuję.
To może czegoś mocniejszego?
- Nie. - Dziękuję, Daphne. Nie.
Przykro mi z powodu pańskiej żony.
Dziękuję. Proszę usiąść.
Janey jest jeszcze małą dziewczynką.
Potrzebuje matki.
Nie jestem nikim wybitnym, ale jestem jej matką.
Ma to chyba prawo wiedzieć.
Oczywiście rozumiem, co pani czuje.
Pod wieloma względami ma pani rację.
Ale musi też pani zrozumieć, że Janey nic o pani nie wie.
Dla niej to my byliśmy jej prawdziwymi rodzicami.
- Tak jej powiedzieliście? - Tak.
Wierzyliśmy, że to ją uszczęśliwi.
Jest bardzo szczęśliwym dzieckiem.
Nie chcę jej wystraszyć,
ale chcę ją zabrać do domu.
Kiedy panią poznałem, nie miała pani domu.
Prowadziła pani życie nieodpowiednie dla dziecka.
W jakim stopniu pani sytuacja uległa zmianie?
Moja przyjaciôłka Dora, to znaczy panna DuFran,
zaproponowała, abyśmy zatrzymały się u niej.
Będziemy dla Janey rodziną. Nie musiałby się pan o nią martwić.
Nie zazna głodu ani chłodu.
Co to za dom, w ktôrym mieszka pani przyjaciôłka?
Dom... jak dom.
Kiedy mogę ją zobaczyć?
To nie byłoby rozsądne posunięcie.
Coś panu powiem,
tak czy siak,
wrôcę tu jeszcze.
I zobaczę się z nią.
Drinka, kolego.
- Pôł kwarty? - Sprzedajecie whisky na kwarty?
Niezły kraj.
To ty jesteś Annie Oakley.
Co?
Annie Oakley, najsłynniejsza strzelczyni.
Pomyliłeś się.
- Jeszcze jednego. - Daj spokôj.
Więc kim jesteś?
Jestem Calamity Jane.
Strzelam i jeżdżę konno lepiej od tej primadonny Oakley,
z jedną ręką za plecami.
Spôjrz na to.
Diablica z Yellowstone.
Przewodnik generała Custera. Woźnica zaprzęgu bykôw.
Niezły strzał.
Bojaźliwy z was narôd.
Dobra, idziemy.
- Wsadź tego gościa do dziesiątki. - Dobra.
W mieście jest tawerna
W mieście...
Wracaj tu.
Tak.
Bojaźliwy narôd.
Dokąd ty mnie, u diabła, ciągniesz?
Zaczekaj. Mam pomysł.
Do diabła, ale mgła.
Nie widziałem nigdy takiego miasta.
W jednej chwili widzisz, gdzie idziesz.
A za moment nie możesz dostrzec własnych nôg.
- Tędy. - Tak.
Chodź. Tak jest. Tak jest.
A niech mnie.
- Co za widok. - Tak.
Cześć, Calam.
A niech mnie. Bez Uszu môwił, że znaleźliście bobry.
Ale nie chciałam mu wierzyć.
Chłopaki...
...potrzebuję forsy.
- Ile macie? - Niewiele.
Odkładam na ważną inwestycję.
To tylko pożyczka, Jim. Nie oddałam ci kiedyś?
Wiele razy.
Ile masz, Bartle?
Côż...
Masz.
Ale trochę mi zostaw.
Powiedz jej, na co.
Mam pewną słabość.
Taką, o ktôrej nie wiem?
Jeśli jesteś ślepa i głucha.
Mam wielką słabość do rudych panienek.
Zadziwiasz mnie, Bartle Bone.
Niech ci dadzą radość, Bartle.
Nie trwa to długo.
Ale przeżywam chwile prawdziwego, pełnego szczęścia.
Jim.
Będziesz musiała mi oddać.
Przyrzekam, Jim.
Dzięki. Jesteście prawdziwymi przyjaciôłmi.
Myślisz, że ujrzymy jeszcze kiedyś tę forsę?
- Sprôbujmy jeszcze raz. - PEWNY STRZAŁ
Tylko Annie ma pozwolenie
na uźywanie prawdziwych naboi.
Nie spuszczam jej z oka.
Ani razu nie spudłowała.
Zapłacisz mi z gôry za występy?
- Całą kwotę? - Tak.
A jak mnie wsadzą do więzienia, możesz mi tam pozwolić zgnić.
A, co tam, dam ci twoją forsę.
Ale do przyszłego roku nie dostaniesz ani grosza więcej.
Dzięki, Billy. Dam z siebie wszystko.
Gdybyś miała ochotę zrobić rozrôbę w kolejnym saloonie,
to śmiało. Wpłacę za ciebie kaucję. Zyskamy przez to rozgłos.
Dzięki, Billy.
GORĄCE KASZTANY
KLUB PALL MALL
Witam, panowie.
DZIKI ZACHÓD BUFFALO BILLA W LONDYNIE
Chcę zrobić mały zakład...
Chodzi o zawody w strzelaniu pomiędzy Annie Oakley,
a tym waszym księciem, ktôry was reprezentuje.
Lordem.
Lordem Windhouvernem.
Jest wśrôd nas paru, ktôrzy chętnie postawią na angielskiego strzelca.
To dobrze.
- Jakie są szanse wygranej? - Dwa do jednego.
Dla Anglika.
Uczyńmy ten zakład bardziej interesującym.
Wygrywa ten, kto zyska najwięcej punktôw z tysiąca strzałôw.
Ile wynosiłby zwrot, gdyby Annie pobiła tego gościa o 10 trafień?
Powiedziałbym, że jakieś... trzy do jednego.
W porządku.
A gdyby go pobiła o 40 trafień?
To śmieszne.
- Ile wynosiłby zwrot? - To wyrzucanie pieniędzy w błoto.
Nie pierwszy raz.
Liczę na 10 do jednego.
Annie pobije go o 40 trafień i wykładam 200 funtôw.
Czy ktoś przyjmuje zakład?
Musimy znaleźć kogoś zaufanego, kto przetrzyma forsę.
Aresztuję pana za wejście na teren prywatny.
Oto gość, ktôremu można zaufać.
Przetrzymaj to nam.
Nie ma potrzeby go aresztować.
Ale prosilibyśmy o przetrzymanie kapitału...
...do czasu rozstrzygnięcia małego zakładu.
Z przyjemnością, Lordzie Windhouvern.
A więc to pan. Będzie świetna zabawa.
Chcę poznać nazwisko człowieka,
ktôry stawia tyle na moją przegraną.
Nazywam się Calamity Jane.
Miłej zabawy podczas zawodôw.
Panno Oakley?
Czy możemy porozmawiać w cztery oczy?
- Zostawisz nas? - Oczywiście.
- O co chodzi? - Na razie.
Potrzebuję pani pomocy.
Ale nie mogę panią o nią prosić, bez podania powodu.
Umiem dotrzymać tajemnicy.
Pewnie.
Kilka lat temu urodziłam dziecko.
Dlatego tu przyjechałam. Aby odszukać swoją côreczkę.
Muszę uzbierać fundusze, aby zabrać ją do domu.
Zebrałam do kupy, co miałam
i postawiłam na panią.
Postawiłaś wszystko? Wszystko, co miałaś?
Tak. I nie tylko.
- Mam wygrać, czy przegrać? - Oczywiście, że wygrać.
Może i jestem szalona, ale nie głupia.
Nie ma lepszej od pani.
Poznałam tego angielskiego lorda. Pokona go pani.
- Jaką mam mieć przewagę? - 40 trafień.
Côż, zrobię, co w mojej mocy,
ale nawet gdybym miała tysiąc trafień,
on musiałby spudłować 40 razy.
Ja nie mam szczęścia, ale pani tak.
Nikt inny nie ma tyle szczęścia.
Jane, kiedy miałam pięć lat, zmarł môj ojciec,
zostawiając moją matkę z siedmiorgiem dzieci.
Wzięłam do rąk jego starą strzelbę i nauczyłam się nią posługiwać.
Jeśli nie trafiłam w ptaka czy wiewiôrkę, chodziliśmy głodni.
Nauczyłam się nie pudłować.
To nie było szczęście, tylko konieczność.
Tego mi w życiu nie brakuje.
Wydaje mi się, że na dłuższą metę
szczęście i pech jakoś się wyrôwnują.
Ja nie mam czasu czekać.
Muszę zrobić wszystko tak, jak trzeba tym razem.
To moja jedyna szansa.
Ostrożnie. Ostrożnie!
Proszę uważać!
Przepraszam.
- Utknęła pani na dobre. - Tak.
Pomogę pani.
Dziękuję.
Ja...
- Dokąd pani zmierza? - Na drugą stronę.
- Jak panu na imię? - Ogden. Ogden Prideaux.
Miło pana poznać, panie Prideaux.
Złamała nogę?
Dobry Boże, skąd. Zgubiłam tylko buta.
- Oto i pani but. - Wracajcie do środka.
Uratował mnie pan. Napije się pan herbaty?
- Lubi pan herbatę? - Herbatę?
Niech się pan najpierw zajmie zaprzęgiem.
Nie zostaliśmy sobie przedstawieni. Panna Dora DuFran.
Byłoby mi miło, gdyby wstąpił pan do mnie na herbatę.
Oczywiście po odstawieniu wozu.
Za moment wracam.
Nie w tych zabłoconych buciorach.
Nie denerwuj się.
Naniesie mi tu tony błota.
Nie zdążyłyśmy jeszcze otworzyć.
Ty może nie, ale ja tak.
Nikomu nic się nie stanie, jak przyjmę mężczyznę na herbatę.
Sądząc po jego wyglądzie, jest w stanie wypić wiadro herbaty.
Więc przygotuj wiadro.
- Ogden? - Słucham?
Siedzisz tak daleko ode mnie.
Czy mogę się trochę przysunąć?
- Jeśli tylko pani chce, panno Doro. - Dziękuję.
Proszę. Tak lepiej.
Jestem tobą oczarowana.
Czy jestem za ciężka?
Nie, jest pani lekka jak piôrko.
Więc podnieś mnie i zanieś do łôżka.
Czy jesteś szczęśliwy?
Szczęśliwy?
To był najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
Nie chciałbyś, aby zawsze tak było?
Miałbym tu zostać?
Nie chciałbyś się ze mną ożenić?
Tak jak mama z tatą?
Dokładnie tak.
Kiedy to zrobimy, dziś?
Dziś albo jutro.
Zrôbmy to dziś, abyś nie zmieniła zdania.
Nie zmienię zdania.
Rzucaj.
Przygotować się.
Rzucaj.
Przygotować się.
CEL TRAFIONY NA 1000
Rzucaj.
Przygotować się.
Spudłowała. Nigdy wcześniej nie pudłowała.
Na miłość boską, trafiła pierwsze 99.
Jest tylko człowiekiem.
Nie pora na to, aby była tylko człowiekiem.
Jak to? Lle na nią postawiłaś?
- Wszystko. - Wszystko?
Forsę na rudowłose? Na bobry? Wszystko na zakład?
- Czyś ty zwariowała? - Jestem chodzącą katastrofą.
Przygotować się.
Billy.
Kamień?
Podkowa mu się poluzowała.
Zajmę się tym.
Wiesz, gdzie jest hotel Dory DuFran?
Tam, po drugiej stronie ulicy.
Hotel Royale.
- Co to za jeden? - Ogden Prideaux.
Czemu maluje jej hotel?
Czemu? Bo jest jej mężem.
- Ten chłopak jest mężem Dory? - Zgadza się.
Temat plotek całego miasta.
Będę w saloonie.
O môj Boże.
- Widziałaś go? - Tak.
Musiał się dowiedzieć, inaczej szedłby tutaj.
A jak zastrzeli Ogdena?
Oby na śmierć, bo jeszcze mu odda.
Co ja teraz pocznę, Doosie?
- Powiedz mi, co robić. - Dobrze.
Idź na dôł i daj Ogdenowi strzelbę.
Niech idzie polować na łosie.
- Dobrze. - Może wziąć wôz.
I niech nie wraca bez łosia.
- Blue. - Whisky, Frank.
Nie widziałem cię od czasôw Deadwood.
Niech ci nie przyjdzie do głowy zakłôcanie porządku.
Nie spodobałoby ci się w tutejszym więzieniu.
Nie zamierzam zakłôcać porządku.
Musi go wciąż lubić.
Oto i Ogden.
Może zużyje całą amunicję na polowaniu.
I nie będzie miał cię czym zabić, kiedy cię przyłapie ze swoją żoną.
Nie przyłapie mnie ze swoją... żoną.
Przepraszam, Blue. Nie bądź na mnie wściekły.
Wejdź.
Przygotować się.
Rzucaj.
Przygotować się.
Rzucaj.
Że też zdołałeś się oderwać od zbiornika z bobrami?
- Jak widać. - Tak.
Może zoo prześle ci parkę?
- Może? - Tak.
- A jak nie? - To może zostanę tutaj.
I nie wrôcę z wami.
Nie zamierzam tu spędzić reszty życia.
Ty masz swoje życie, a ja swoje.
Jesteśmy razem od 35 lat,
a ty wybierasz towarzystwo bobra.
Rzucaj.
Nie możemy tak dłużej.
Powtarzam ci w kôłko,
że moje małżeństwo nie zmieniło tego, co do ciebie czuję.
I taka jest prawda.
Czy twoje małżeństwo wszystko zmieniło?
Nie, nie wszystko.
- Pewnych rzeczy nie da się zmienić. - Nie.
Nie wstawaj.
Jeszcze... pięć minut.
A jak znajdzie łosia od ręki?
Nie znajdzie go w obrębie 8-16 kilometrôw.
Co...
Co cię napadło, żeby wychodzić za tego dzieciaka?
Nie wiem.
Wyniôsł mnie z błota.
To najrozsądniejszy powôd do zawarcia związku, o jakim słyszałem.
Szkoda, że nie wiedziałem tego w Deadwood. Tam błota nie brakowało.
Do tej pory mielibyśmy dziesięcioro wnucząt.
Nie môw tak. Zaraz się rozpłaczę.
Cicho już. Šwiat się na tym nie kończy.
Masz teraz postawnego młodzieńca, ktôry się tobą zaopiekuje.
To lepsze od stetryczałego kowboja, takiego jak ja.
Ciebie kocham najbardziej. Nic na to nie poradzę.
- Kocham cię najbardziej. - Wiem.
Czasami rzeczy wymykają mi się spod kontroli.
Tak, chyba tak.
Kto się pierwszy ożenił?
Nie spierajmy się o to.
Możemy się tak spierać w nieskończoność. Niczego to...
Niczego to nie zmieni.
A ten...
A ten chłopiec?
Czy jest na tyle duży...
- Czy potrafi już môwić? - Nie śmiej się z mojego męża.
To wspaniały chłopak i bardzo go lubię.
Będę go nazywał Wołem.
Wiesz, do czego służą woły?
Do wyciągania rzeczy z błota.
O ile ograniczy się do wykonywania obowiązkôw wołu,
ja nie będę narzekał.
Potrzebowałam kogoś.
To tylko chłopiec, ale to dobry chłopiec.
Ja się tylko z tobą przekomarzałem.
Robiłem to wcześniej tysiące razy.
Co się stało?
Nie wiem. Nie jestem sobą.
Przygotować się.
Rzucaj.
Przygotować się.
Teraz wszyscy przyjdą nas oglądać.
Wasza Krôlewska Mość, panie i panowie.
Panna Annie Oakley,
najświetniejsza amerykańska strzelczyni wszechczasôw,
wygrała dzisiejsze zawody.
- Ile wynosi wynik? - Wygra. Z palcem w nosie.
Tak, ale o ile?
Końcowy wynik: Lord Windhouvern - 935,
panna Annie Oakley - 984.
84 odjąć 35.
Nie mogę się skupić. Czy to więcej niż 40? Pomôż mi.
Nie wiem.
35, 45, 55, 60...
Dobrze pani postawiła. Gratuluję.
Forsa na bobry, na rudowłose
i wszystkie pieniądze, jakie wam wisiałam, z procentem!
Udało się!
Na pocieszenie powiem ci, że jesteś lepszy od Cody'ego.
Côż, dziękuję.
Tak jest!
Szkoda, że nie pijesz.
Nigdy nie chciałam tak bardzo postawić komuś drinka.
Prawdę môwiąc, jestem strasznie spragniona.
Za Annie Oakley, najlepszą strzelczynię wszechczasôw.
Nie.
Za dziewczyny z Dzikiego Zachodu.
- Musimy trzymać się razem. - Tak jest.
- Ubiłem jednego, Doosie. - Widzę. Wchodź.
Dobrze się spisałeś.
Dora?
Co się stało?
Jesteś chora?
Dora?
Chyba wiem, dlaczego płaczesz.
Dlaczego?
Nie chcesz już być moją żoną.
Nic nie szkodzi. Spodziewałem się tego.
Ogden.
Dzień dobry, panno Canary.
Kapitanie O'Neill.
Jak się pani miewa?
Bardzo dobrze, dziękuję.
To dobrze.
Czy zastałam Janey? Czy mogę ją zobaczyć?
Nie, obawiam się, że wyszła.
Powiedział jej pan o mnie?
Nie.
- Môwiłam panu, że wrôcę. - Wiem.
Nie zrobię niczego, co by mogło przewrôcić świat Jane do gôry nogami.
Ty podły kłamco.
Troszczę się tylko o dobro Jane.
Akurat! To moja côrka.
Potrzebuje słońca, nieba i Gôr Skalistych.
Potrzebuje też mnie.
Mogę jej pokazać rzeczy, o ktôrych inni tylko marzą.
Czyżby?
- Tak. - W takim razie proszę ze mną.
- Wyrzuca mnie pan ze swego domu? - Nie.
Chcę pani coś pokazać. Proszę ze mną.
Chodź, kochanie. Chodź.
Widziałeś, tatusiu? Widziałeś, jak skakałam przez drzewo?
Tak, kochanie, byłaś wspaniała.
Janey, poznaj pannę Canary.
Jak się pani miewa?
Dużo lepiej teraz, kiedy cię poznałam.
Panna Canary przybyła z daleka.
Aż z Ameryki. Jest naszą...
- Daleką kuzynką. - Kuzynką.
Czy my się już spotkałyśmy?
Tak.
Ale byłaś wtedy bardzo malutka. Zbyt mała, aby mnie pamiętać.
Wspaniale jeździsz konno.
Dziękuję. Czy pani umie jeździć?
Mam dużego, czarnego ogiera. Za młodu był dość dziki.
- Kocham konie, prawda, tatusiu? - Tak.
Chciałabym mieć kiedyś własnego.
- Będziesz go miała. - Naprawdę tak pani uważa?
Robi się pôźno, Jane. Wracajmy do domu.
Zje pani z nami kolację?
Niestety nie mogę.
Ale na pewno znowu się spotkamy.
- Chodź. - Do widzenia.
Do widzenia, Janey.
Jestem coraz lepsza.
Słuchasz wskazôwek instruktora?
- Oczywiście. - Czego się dziś nauczyłaś?
Przejścia z truchtu w kłus.
ODWAŻNY WÓDZ SIUKSÓW
Trzeba to przyznać Billy'emu.
Wiedział, jak zrobić show.
Stał się tak sławny,
źe umieścili jego figurę woskową w Muzeum Madame Tussaud.
Zaciągnął mnie tam
i w piwnicy natknęłam się na niesamowitą rzecz.
Patrz. Mam tu specjalny klej.
No i jak? Lepiej słyszysz?
Słyszę wiele rzeczy.
SIEDZĄC Y BYK LITTLE BIG HORN
Ekspansję na Zachôd rozpoczęli Lewis i Clark,
dwaj nieustraszeni ludzie gôr,
ktôrzy przetarli szlak na zachôd aż do samego Pacyfiku.
A teraz, specjalnie dla państwa,
panie i panowie,
najdziksza kobieta Zachodu...
...Calamity Jane!
Oddawaj to ucho.
Nie masz naboi.
Przepraszam, zapomniałam.
Sprôbuj skrzywdzić Bez Uszu, a zjem twoją wątrobę.
Calamity, twoja kolej. Biegiem!
Wsiadajcie na konie!
DYLlŻANS DO DEADWOOD
Kobieta, ktôra chodzi jak mężczyzna, nie będzie więcej chodzić.
Nie, Siedzący Byku, to jest show.
Panno Canary.
Janey uprosiła mnie, abyśmy przyszli obejrzeć pokaz.
Musiałem się w końcu zgodzić.
Nie wiedziałam, że jest pani Calamity Jane.
Czy to naprawdę ostatni pokaz?
Nie możemy przyjść i jutro?
Może pojedziemy razem na małą przejażdżkę?
To nie jest dobry pomysł.
Tylko dookoła areny. Będzie ze mną bezpieczna.
Mogę, tatusiu? Proszę?
No dobrze.
Chodźmy.
Doświadczyłam w swoim źyciu wiele niepowodzeń.
Szczęśliwych chwil było niewiele.
Tak jak moment, kiedy po urodzeniu wzięłam cię w swoje ramiona
i wieczór, kiedy siedziałyśmy razem w siodle,
tak jak sobie to setki razy wyobraźałam.
Teraz jesteś dla mnie rzeczywista.
I po raz pierwszy jestem w stanie zamknąć ten rozdział mojego źycia.
Przyjechałem tu w imieniu mera Ten Sleep w Montanie.
A także w imieniu tamtejszego sędziego i szeryfa.
Chcemy założyć coś w rodzaju zoo,
z przedstawicielami fauny rdzennej tamtejszym terenom.
Ale mamy problemy z bobrami.
Widzi pan, wszystkie bobry zostały wyłapane.
Szukaliśmy ich wszędzie, ale bezskutecznie.
Pomyślałem więc sobie, że może pan
odsprzedałby nam zdrową parkę.
Samca i samiczkę...
...aby... aby mogły...
...no, wie pan.
Sprzeda nam pan parę swoich bobrôw?
Calamity!
Cześć, kochanie.
To jest Komancz. Najlepszy z koni biorących udział w pokazie.
Pewnie sądzisz, że to ponad twoje siły,
ale wystarczy, abyś nauczyła go szacunku do siebie.
To dla mnie? Naprawdę?
Tak, jest twôj.
Dobrze. Obiecuję.
- Proszę mi wybaczyć. - Cieszę się, że mamy to samo imię.
Kiedy dorosnę, chcę być taka jak ty.
Może... niezupełnie taka jak ja.
Ale będziesz w sobie miała trochę ze mnie.
I trochę z twojego tatusia.
Żegnaj, mała Janey.
Będę do ciebie pisać.
Żegnaj, Calamity.
Co się stało?
Snujesz się z nieszczęsną miną od wyjazdu Blue.
Nie czuję się za dobrze.
Co ci jest?
Chciałaś męża, to go masz.
Chyba jestem w ciąży.
A niech mnie... To prawda!
Zauważyłabym to, gdybyś nie była cała zapuchnięta od płaczu.
Wracaj do łôżka.
Nie ruszysz nawet palcem do urodzenia tego dziecka.
Mam za dużo na głowie.
Rozmyślać można leżąc. Dwa razy już poroniłaś.
Jestem przerażona i bez tego.
Chcę cię przestraszyć na tyle, żebyś wrôciła do łôżka.
Może to będzie mała dziewczynka.
Gdybyśmy miały dziewczynkę, nie byłoby tu tak nudno.
Nie mam pewności, ale w głębi serca czuję, że to dziecko Blue.
To nie ma znaczenia. Dzieciaki nie mogą wybrzydzać.
Co za rôżnica, kto jest ich tatą?
Mogą mieć i dwôch ojcôw.
To nic nie kosztuje.
Ojcem obojga dzieci, ktôre straciłam, był Blue.
Dziewczynka żyła tylko trzy godziny, a chłopczyk dwa miesiące.
Nie przeżyłabym tego, gdyby nie Blue.
Jeśli chcesz mieć zdrowe, silne, żywe dziecko,
to proszę iść się położyć.
Przygotuję ci zupę.
Chodź. Zajmę się tobą jak dzieckiem.
Stać!
Jim.
- Rozbijmy obôz. - Do nocy jeszcze daleko.
Zatrzymajmy się i rozbijmy obôz.
Môwi bez sensu, ale nigdy się nie myli.
Jim?
Nie upolujesz jakiegoś marnego stworzenia na kolację?
Bartle?
Jak myślisz? Pięć do dziesięciu lat
i bobrôw znowu będzie w brôd, co?
Może i tak.
Byliśmy świadkami wspaniałych czasôw...
...ty i ja.
Pewnie, Jim.
Wspaniałych czasôw.
Jim?
Bóg istnieje, Janey.
Po tym, co przeszłam, jestem tego pewna.
Kaźde z nas miało jakiś powód, aby pojechać na drugi koniec świata.
Bez Uszu zobaczył pierwszą rybę.
Jim...
Jim miał zawsze w sobie coś z kaznodziei.
A jego kazaniem były bobry.
Bartle zobaczył świat, uścisnął rękę królowej
i przeźył kilka chwil pełnego szczęścia z rudowłosymi.
Co się tyczy twojej matki, skarbie,
poszłabym i na księźyc, źeby choć raz ujrzeć twoją słodką twarzyczkę,
i to bez zmruźenia oka.
Nie jadę dalej z tobą, Martha Jane.
Pôjdę na pôłnoc, w stronę Platte River.
To setki kilometrôw stąd.
Muszę odszukać swoich ludzi, jeśli ktoś z nich jeszcze przeżył,
i opowiedzieć im o wielkim wielorybie.
Mam nadzieję, że ich odnajdziesz.
Pogoda jest dobra. To będzie uroczy spacer.
Jadę do Dory w Belle Fourche.
Przyjedź do nas na zimę, jeśli zdołasz.
W twoim wieku nie możesz spać w śniegu.
Będę nasłuchiwał twojego nadejścia moimi nowymi uszami.
Do zobaczenia, Bez Uszu.
AKT NOTARIALNY
Gratuluję. Może się pani wprowadzić, kiedy zechce.
Dziękuję.
Ogden, kupiłam właśnie hotel. Piękny, elegancki hotel.
Przenosimy się do Deadwood w Dakocie.
- Po narodzinach dziecka, tak? - Nie. Po lunchu.
Dziękuję.
Jedzenie włôżcie na pierwszy wôz.
Nie będziemy brać pianina.
Kupimy sobie fortepian, jak hotel zacznie prosperować.
To głupota przenosić się teraz.
Wcale nie. Zanim dziecko się urodzi, zapadnie zima.
A nie mogę czekać do wiosny.
Kogo ja widzę.
To Martha Jane.
I Bartle.
Ciekawe, gdzie Jim. Martha Jane!
Bartle?
Cody!
Tak się cieszę, że wrôciliście.
Nie wszyscy. Jim nie żyje.
Na co umarł?
Na coś bezsensownego, jak sądzę.
Co to?
Odkąd wyjechałaś, wiele się wydarzyło.
Widzę.
Kim jest ten dzieciak?
To Ogden. Môj mąż.
- Miło mi. - Witaj.
Pierwszy raz nie wiem, co powiedzieć.
Chodź. Napijemy się.
Znalazłaś Janey?
Ojej.
- Jest piękna. - Prawda?
Jest jeszcze bardziej kochana niż na zdjęciu.
Wypisz, wymaluj ty.
Tak bardzo za tobą tęskniłam.
Ja za tobą też.
Co zamierzasz, Bartle?
Nie wiem jeszcze.
Może odnajdę Billy'ego i znowu się do niego przyłączę.
Show-biznes to w końcu tylko praca i to dobrze płatna.
Ty chcesz pracować? To niesamowite.
Może po prostu tęskno ci za rudowłosymi Angielkami.
Może i tak.
Pewnie się jeszcze kiedyś zobaczymy.
Mam taką nadzieję.
Ja też.
Byliśmy świadkami wspaniałych czasôw.
Ty i ja.
Ktôre mogą się już więcej nie powtôrzyć.
Tak.
Ty i ja.
I stary Jim.
Pa, Calam.
Pa, Bartle.
Dalej, wy...
...małe włochate sukinsyny.
Zaczęłyby się rozmnaźać...
Jim?
...i znowu byłoby ich w bród.
Jim!
DEADWOOD, TERYTORIUM DAKOTY
Skeedle, powiedz im, żeby otworzyli tylne drzwi.
- Czyż nie jest wytworny, Doosie? - Jest w porządku.
Ale ostrzegam, to była moja ostatnia przeprowadzka.
Nigdy nie môw nigdy.
Powiesz "nigdy", a życie pokaże ci, że ma być inaczej.
Spôjrz na mnie. Môwiłam, że nigdy nie wyjdę za mąż.
Tak, ale ja nie jestem tobą i nigdy więcej się nie przeprowadzę.
Pôjdziesz się położyć?
Ogden? Łôżko gotowe?
Tak, ale nie ma jeszcze pościeli.
Idź na gôrę, jeśli możesz.
Wyglądasz, jakbyś była gotowa urodzić tu i teraz.
Zaczęło się. Mam bôle.
A niech to! Ogden, weź ją na ręce!
Gdzie Blue?
Cicho.
Sprôbuj zasnąć.
Doosie.
Jestem przy tobie.
I Ogden. I twoje dziecko.
Gdzie ono jest? Daj mi je potrzymać.
Duża, zdrowa dziewczynka.
Będzie się zdrowo chować.
Doosie, obiecaj, że zostaniesz.
Oczywiście, że zostanę.
Môwiłam już, że więcej się nie przeprowadzam.
Przyniosę ci chłodnego mleka.
Musisz nabierać sił.
Gdzie Martha Jane?
Spaceruje na zewnątrz.
Martha Jane?
Chodź na gôrę.
Idź do kuchni coś zjeść.
Bo jeszcze i ty się rozchorujesz. No, idź.
Martha Jane z nią posiedzi.
Weź ją, Jane.
- Potrzymam ją. - Nie. Weź ją.
Wychowaj ją dla mnie.
Będzie potrzebować dobrej matki.
Powiedz, że się zgadzasz.
Zgadzam się.
Lepiej idź, powiedz Blue.
Co mam mu powiedzieć?
Powiedz mu: "tak".
Kocham cię, Dora.
Wiem.
- Martha Jane. - Blue.
Zjawiasz się w najdziwniejszych miejscach.
Nie sądziłam, że zobaczę cię kiedyś rozciągającego drut.
Jeśli szukasz pracy, jesteś przyjęta.
Nie po to tu przyjechałam.
Czy wszystko w porządku z Dorą?
Urodziła côreczkę.
Tym razem dziecko przeżyło.
Dziecko przeżyło?
Jest śliczna.
Tak jak jej mama?
Ma niebieskie oczy.
Droga Janey.
Przepraszam, źe tak długo nie pisałam.
Po śmierci Dory nie miałam natchnienia do pisania.
Dziecko jest śliczne i ma się dobrze.
Bartle wstąpił do show-biznesu.
Gra w melodramacie łotra, zwanego Czarnym Bartem.
Oźenił się z rudowłosą aktorką, która strasznie nim dyryguje.
Ale jemu to nie przeszkadza.
Ja większość czasu spędzam w domu.
Ale czasami muszę się wyrwać na wędrówkę po boskich występach.
Po wspaniałych Górach Skalistych.
Gdzieś w środku wciąź słyszę, jak Bartle i Jim się kłócą.
Czasami zdarza mi się zobaczyć pojedynczego bizona lub bobra
i robi mi się wtedy ciepło na sercu.
Ale kaźdego dnia tęsknię za moją kochaną córeczką.
Będę zawsze twoją matką.
Calamity Jane.
Subtitles ripped from original DVD: by Tantico (Croatia)